Deze teksten en tekeningen zijn gemaakt door Lilian. Mogelijk gemaakt door Blogger.

donderdag 11 januari 2018

Wie ben ik? (plus ontknoping)

Nee hoor, maak je geen zorgen: ik heb geen identiteitscrisis, zo aan het begin van het nieuwe jaar!
De eerste dagen van het jaar verliepen voor mij tamelijk rustig. Gelukkig had ik nog wat vrije dagen voordat de hectiek van alledag weer begon. Zo kon ik me dus ook rustig concentreren op wat ik eigenlijk toch het liefst doe: een beetje creatief bezig zijn.

Ik aarzelde of ik misschien iets moest doen met de klei, die ik al een tijdje heb liggen. Het werd uiteindelijk niet de klei, maar acrylverf! Ik heb een project (haha, dat klinkt wel heel echt, hè?) bedacht voor een drieluik. Ik wil een hagedis als deze (klik!) uit gaan voeren in acrylverf, maar dan verdeeld over drie doeken. Een waar project vind ik het, want die kleuren dat gaat nog wel, maar de hagedis moet wel groter dan op het voorbeeld. Daar ben ik dus mee bezig, op dit moment. Ik noem het Project H. (hahaha!)

Terwijl ik bezig was, viel me op dat ik het schilderen een beetje kwijt leek te zijn. Ik had nog ergens een canvasbordje staan met een mislukte schildering erop, dus dacht ik: 'mooi, dan ga ik daar even wat op oefenen!' Ik verfde het bordje uiteindelijk maar zwart, want er bleven telkens sporen van de onderstaande schildering zichtbaar. Op een zwart bordje kun je niet zo veel meer met kleur, dus het zou een 'zwart-witje' moeten gaan worden.

Natuurlijk wist ik weer eens niet direct wat ik daarmee nou zou moeten doen, maar dit keer kwam het antwoord helemaal vanzelf. Ik zag een tijdschrift liggen met een redelijk sprekende zwart-wit foto erop. Een portret, dat was me vorige keer ook goed bevallen! Aldus ging ik aan de slag. Het resultaat werd deze dame:

... in acryl
Nu is het bij een portret natuurlijk ook zo dat het wel moet 'lijken' op het gezicht dat je voor ogen had. Nu vind ik zelf dat het wel -een soort van- gelukt is, maar mijn bril is natuurlijk hartstikke gekleurd. Jullie lezers, met een iets minder gekleurde bril, kunnen dat veel beter beoordelen.
 Een leuk raadseltje dus, zo aan het begin van dit nieuwe jaar:
Herkennen jullie deze dame?

De ontknoping zal ik binnenkort hier plaatsen ;-)

DE ONTKNOPING

Zelf vond ik 'm al best wel lijken... en gelukkig jullie ook. Het was inderdaad presentatrice Yvon Jaspers, al kan ik me ook wel vinden in de jonge Monique van de Ven.
Hieronder het bewijs:
Zoals je ziet, de wenkbrauwen zijn het niet helemaal en ik heb haar een iets 'wufter' kapsel gegeven, dat kan gewoon ;-) Heel leuk om jullie reacties te lezen, in elk geval!

zondag 31 december 2017

Wandelen

De laatste blogpost van het jaar... Wat gaat de tijd toch snel!

Zo kijk ik ook een beetje terug op het afgelopen jaar: een soort doorlopende wervelwind. Ik weet niet eens meer wat ik allemaal gedaan heb! Het was zelfs zo erg dat ik mijn agenda er bij pakte, voor ik dit logje ging schrijven. Veel extra uren voor mijn werk, veel afspraken, dat voelt druk. Toch heb me het afgelopen jaar aan mijn voornemen gehouden: wat meer aandacht houden voor mijn eigen grenzen. Genoeg is ook heus wel een keer genoeg. Als iemand voor de zoveelste keer op je tenen gaat staan, is het beter om  stevige schoenen - en geen slippers of sandalen - aan te trekken en om gewoon door te lopen.

Al met al was het geen onaangename wandeling, dit afgelopen jaar. Ik ben op veel plekken geweest en het laatste deel van dit jaar werkte ik zelfs weer voor een dagje in mijn geboorteplaats. Dat was heel vreemd... en ik kan eigenlijk ook niet goed uitleggen waarom dat zo was. Vertrouwd, maar tegelijkertijd ook totaal niet.  Alles is veranderd en ook ik ben veranderd, dat heb ik me een paar keer heel goed bedacht. Eigenlijk ben ik daar wel blij mee. Een jaar geleden had ik het plan om alle plekken van vroeger nog eens op te zoeken en er foto's van te maken. Nu heb ik die behoefte niet meer. Het was goed zoals het was. Een stap voorwaarts!

Ik vind het een mooi idee om een nieuw jaar te zien als een  nieuwe wandeling. Soms zon, soms regen, hagel en sneeuw, of een flinke portie tegenwind. Onderweg valt altijd wel iets te zien. Daar maak je dan een foto van, of je raapt het op en je stopt het in je jaszak om mee te nemen. Als je dan na fiks doorwandelen weer thuis komt, spreid je de gevonden schatten voor je uit op tafel. Daarna schenk je jezelf een kop koffie of thee in. Of je je nu voldaan voelt, of juist moe: vanaf hier kun je weer energie opdoen voor een volgende wandeling.

Onderweg naar 2018 (Inkt en aquarel)

Ik wens iedereen vast een mooie wandeling toe!

maandag 25 december 2017

Vrolijk Kerstfeest!

Voor de uitdaging van Illustration Friday tekende ik een plant. Gezien deze dagen moest het wel een kerstig plantje worden. Wel eens geprobeerd een grote kerstbal in een plant te hangen? Dat gaat er dan -denk ik- zo uitzien:

Kerst 2017 (Inkt en marker)
Lieve bloglezers, voor zo ver ik dat nog niet gedaan had, wens ik jullie fijne feestdagen toe! Hopelijk tot ziens in het nieuwe jaar!


donderdag 14 december 2017

Kwartet Peren

Afgelopen dinsdag tekende ik peren. Gewoon zomaar, met krijt. Het leek me niet moeilijk, maar - zoals altijd als ik dat denk - dat viel toch tegen. Ik was een beetje vergeten hoe dat nou ook alweer werkte met pastelkrijt.  Gelukkig kwam dat wel weer een beetje bovendrijven. Heerlijk smerige vingers krijgen van het werken, ik was vergeten hoe fijn ik dat vond!

De peren waren maar matig gelukt en mijn docent stelde voor om ze volgende week nog eens te maken, maar dan op een andere manier. Meestal heb ik daar geen zin in, om iets twee keer te maken. Dit keer lieten de peertjes me echter niet los. Ik had geen zin om te wachten tot de volgende les. Mijn afspraak voor die dag ging niet door en zo had ik ineens de tijd voor mezelf. Ik besloot de peertjes nog eens te maken, nu met kleurpotlood. Dat ging een stuk beter! Toen ik klaar was keek ik er eens peinzend naar: bepaalde dingen zouden misschien beter naar voren komen als ik het met verf zou doen... en daar ging ik weer! Vraag me niet waarom, maar ineens had ik een kwartetje van peren. Leuk om naast elkaar te zien. Zo zie je ook dat elk medium weer andere techniek vraagt... en dat ik niet alle media even goed beheers ;-)

Peertjes in pastel (lb), kleurpotlood (rb), aquarel (lo) en marker(ro)

Best grappig hè? Gek genoeg ben ik zelf het meest tevreden over de uitvoering in kleurpotlood... en dat terwijl dat toch niet het medium is wat ik direct zou kiezen.

Weer wat geleerd: niet altijd kiezen voor wat het meest vanzelfsprekend lijkt: je kunt altijd verrast worden door een andere weg te kiezen!

Ik zei het al eens eerder geloof ik: tekenen is als het leven, er is altijd wel een wijze les uit te leren.

De best gelukte peertjes (kleurpotlood)

zondag 10 december 2017

Luchtkasteel

Als kind mocht ik al graag fantaseren. Nee, ik fantaseerde niet over elven, prinsessen, of andere sprookjesachtige zaken. Ik fantaseerde de werkelijkheid graag een beetje mooier. Ik fantaseerde mezelf de beste in... (vul maar iets in), of ik fantaseerde dat er in dat ene doosje dat bij oma in de kast stond een groot geheim zat. Een groot geheim dat ik alleen kon ontrafelen, met ingewikkelde codes in geheimschrift. Soms fantaseerde ik er 'gewoon' mijn lievelingssnoepjes in: schuimpjes. Als je dat lang volhoudt, ga je er zelf in geloven. Dus vroeg ik oma waar de schuimpjes gebleven waren. Dat wist ze niet en dan zei ze dat ik maar weer moest gaan spelen.

In de grote mensen wereld wordt ook heel wat bij elkaar gefantaseerd. Regelmatig betrap ik mensen op fantasietjes waar ze zelf in zijn gaan geloven. Dat is niet erg. Tenzij je in de politiek zit, want dan is het wel erg. Als je niemand benadeelt, is fantaseren prima. Natuurlijk was ik teleurgesteld dat die lekker schuimpjes niet echt in dat doosje zaten. Hoewel: als ik mijn neus in het doosje stak, dan rook ik ze weer. Zo sterk kan een fantasie zijn.

Hoewel ik doorgaans de nuchterheid zelve ben, kan ik af en toe nog wel eens doorslaan in fantasie. Zo kan ik bijvoorbeeld voor de spiegel heel heftige ruzies met deze of gene uitvechten. Met woorden dan hè, dat je niet denkt dat ik om de week een nieuwe spiegel nodig heb, of zo. Dat werkt soms heel bevrijdend en het helpt ook wel bij het relativeren van dingen.

Iedereen heeft fantasie nodig, op zijn tijd. Al was het alleen maar omdat je fantasie weer om kunt zetten in dromen, die uiteindelijk weer werkelijkheid kunnen worden. Ik tekende onlangs een kasteel, in het kader van 'omgaan met contrasten'. Op zich heb ik niet zoveel met kastelen. Ja, vaak zijn ze mooi gebouwd en als ze zo'n ophaalbrug hebben, dan vind ik ze helemaal mooi. (Dan kun je fantaseren over wat daar allemaal achter zou kunnen zitten, snap je?) Daarom dit kasteel. Mijn eigen luchtkasteel.

Er is een liedje van Stef Bos, waarin hij zingt: "ik heb een kamer in de kelder van mijn luchtkasteel". Dat vind ik een mooie zin, al prefereer ik eigenlijk de torenkamer, vanwege het mooie uitzicht. Maarja, ik snap Stef wel, daar zou iedereen kunnen zien dat het niet waar was!

Vooruit, in de kelder dan maar... ruimte zat :-)


Mijn luchtkasteel (inkt)

 

Archief

Volg mij via bloglovin'

Follow on Bloglovin

Big Brother ;-)

Kladblokfans tot nu toe: